Loading…

سیاست های کلان شیلات ایران به دو عنصر مهم نیاز دارد: تصمیمات خردمندانه و اجرای شجاعانه

پرسش اساسی این است که در موقعیت فعلی آیا سازمان شیلات ایران بر روی ریل درستی قرار دارد؟ تصمیمات صحیح اتخاذ می شود؟ و آیا شجاعت و تهور در اجرای مصوبات وجود دارد؟ به گمان بسیاری از صاحبنظران، حداقل در بخش هایی از سیاستگزاری ها و اجرای سیاست ها، نقائصی در عملکرد این سازمان وجود داشته است.


در سال های اخیر، شیلات آسان ترین راه را انتخاب کرده بود: رهاسازی!

شیلات در این سال ها حریف فعالیت صیادان غیرمجاز نمی شود، نظارت بر صیدهای مجاز را هم نصفه و نیمه انجام می دهد، روند صدور مجوزها عملا از حیطه شیلات خارج شده، پرورش دهندگان به هر طریقی که می خواهند عمل می کنند، شرکت مادر تخصصی به جای شیلات تصمیم گیری می کند، در اکثر استانها و حتی استان های ساحلی شیلات نقش کمرنگی در تعاملات استانی دارد، صاحبان صنایع کنسرو، شیلات را مدافع خود نمی دانند و از حمایت یکسویه آن سازمان از صیادان تون ماهیان گلایه دارند و جالب اینکه صیادان هم از شیلات طلبکار هستند! و هکذا سایر بخش ها. به دلیل این شواهد است که
می گوییم بی نظمی در سیاست های کلان شیلاتی وجود دارد و لذا از لزوم تصمیمات خردمندانه سخن به میان آورده ایم.

با همه این احوال، بخش خصوصی راه خود را ادامه داده و هرساله با غلبه بر مشکلات بر مقدار تولید و اشتغال و کسب درآمد و ارزآوری افزوده است. جنس مطالبات بخش خصوصی شیلات از این سازمان با سنخ مطالبات سایر بخش های اقتصاد کشاورزی از متولیان دولتی متفاوت است. اگر از تصمیم خردمندانه شیلات در این حوزه سخن می گوییم و انتظار اقدام شجاعانه از این سازمان داریم نه به معنای گشودن پای دولت و توسعه مداخلات آن در تعاملات بخش خصوصی است بلکه از بابت جلوگیری از هرج و مرج، ساماندهی و حفظ سرمایه گذاری های انجام شده است که می خواهیم نهادهای نظارتی از جمله شیلات به وظایف خود عمل کنند و با کمک تشکل فراگیر ملی آشفتگی و بی نظمی به سامان برسد / در این راستا باز هم سخن خواهیم گفت…