بارگذاری…

بررسی وضعیت جهانی میگو در سال ۲۰۱۶

تولید میگو می تواند به۴٫۴۴ میلیون تن در سال ۲۰۱۸ برسد.

با توسعه میگو پروری در سراسر جهان، خورشید همیشه بر روی یک مزرعه می تابد.

shrimp-farming01

مجمع جهانی آبزی پروری GOAL در سال ۲۰۱۶ با بررسی روند تولید میگوی پرورشی از طریق نظر خواهی از ۴۲ نفر از آسیا / اقیانوسیه، ، ۲۱ نفر از آمریکای لاتین و ۲ نفر از آفریقا برآوردی را ارئه داده است. شکل ۱ خلاصه برآورد تولید جهانی در طول سال های ۲۰۱۸-۲۰۰۸ را نشان می دهد، که این داده ها از سازمان غذا و کشاورزی جهانی (FAO)  در سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵  و همچنین تحقیق و بررسی GOAL در سال ۲۰۱۶ استخراج گردیده است.

در نظرسنجی سال ۲۰۱۴ شرکت کنندگان کاهش تولید قابل توجه در چین، تایلند، ویتنام و مکزیک به علت بیماری سندرم مرگ زودرس (EMS) در طول سال های ۲۰۱۳-۲۰۱۲  را  گزارش دادند که نمونه آن در سال ۲۰۰۹ در چین اتفاق افتاده بود و به دنبال آن افزایش قیمت میگو (به دلیل کاهش تولید) در سال ۲۰۱۳ در بازارهای بین المللی مطابق با انتظارات صنعت بود.

با این وجود، داده های اخیر فائو نشان می دهد تولید چین با افزایش ۹ درصدی در سال ۲۰۱۲ همراه بوده و این نسبت در سال ۲۰۱۳ نیز ثابت باقی مانده است. در مورد مکزیک نیز، FAO افزایش ۲۰ درصد در سال  2013 را گزارش میدهد، در حالی که بر اساس گزارش های صنعت، تولید به نصف رسیده بود. همچنین به نظر می رسد داده های فائو در مورد هندوراس در سال های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ دست بالا گرفته شده است.

با توجه به این اختلافات آماری، در شکل مورد نظر داده های سال های  2008 تا ۲۰۱۱ بر اساس اطلاعات فائو در نظر گرفته شده است. همچنین اطلاعات مربوط به چین، مکزیک و هندوراس در سال های  2012-2013 بر اساس بررسی سال ۲۰۱۴ GOAL لحاظ شده است و داده های سال ۲۰۱۴  برای چین و هندوراس از بررسی سال ۲۰۱۵ GOAL  به دست آمد. تمام برآوردهای دیگر بر اساس آمارهای سال ۲۰۱۴ FAO در نظر گرفته شده و تخمین های سال های   2018-2015 FAO  با  بررسی ۲۰۱۶ GOAL  مطابقت داشته است.

اختلاف بین داده های FAO  و گزارش دولت ها ممکن است در آینده نزدیک و در هنگام ارائه آمار های تجدید نظر شده دولت ها و FAO اصلاح گردد.

انتظار می رود تولید جهانی میگو پرورشی حدود ۴٫۴۴ MMT   در سال ۲۰۱۸ برسد مگر آن که با بحران بیماری های جدید مقابله گردد.

طبق نظر فائو، تولید جهانی میگو پرورشی در سال ۲۰۱۱ به  4.05 میلیون تن رسیده است و سپس تا  4.17 میلیون تن در سال ۲۰۱۲ افزایش یافت (بیش از ۳ درصد)، سپس در سال ۲۰۱۳  به ۴٫۳۲ میلیون تن رسید (بیش از ۳٫۶ درصد) و در سال ۲۰۱۴ با بیش از ۶ % رشد به  4.58 میلیون تن رسید. در مقابل، بررسی GOAL نشان می دهد که تولید جهانی در سال ۲۰۱۲  به، ۳٫۸۷ میلیون تن کاهش یافت (کاهش ۴٫۳ درصدی) و این کاهش تا ۳٫۸ میلیون تن (۱٫۸ درصد کاهش)  ادامه داشت و به طور کلی در بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ کاهش ۶ درصدی را به همراه داشته است.

آمار GOAL نشان می دهد که یک برگشت قوی در سال ۲۰۱۴ وجود دارد (تا ۱۰ درصد افزایش و رسیدن به ۴٫۱۸ میلیون تن) که به دنبال آن یک بار دیگر با کاهش تولید در سال ۲۰۱۵ همراه شد (۵٫۴ درصد کاهش) و در نهایت بازیابی رشد تولید در طی سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ در حال وقوع است که نرخ رشد سالانه تقریبی ۳٫۹ درصد را به همراه دارد. بر اساس براورد های GOAL انتظار می رود تولید جهانی در سال ۲۰۱۸ به حدود ۴٫۴۴ میلیون تن برسد مگر آن که با محدودیت بحران بیماری جدید روبه رو شود.

 

تولید آسیا

تولید میگو در شرق آسیا به طور پیوسته با افزایش سالانه ۶ درصد در بین سال های ۲۰۰۸-۲۰۱۱ رشد کرد. بررسی های GOAL نشان می دهد که در چین، تایلند، ویتنام و مالزی (شکل ۲) به دلیل تاثیر از EMS تولید از ۳٫۴۵ میلیون تن به ۳٫۲۵ میلیون تن در سال ۲۰۱۲ (۵٫۸ درصد کاهش) و ۳٫۲۱ میلیون تن در سال ۲۰۱۳ (۱٫۱ درصد کاهش) کاهش یافته است. تولید در آسیا در سال ۲۰۱۴ با رشد قابل ملاحظه ۸٫۵ % افزایش رشد به ۳٫۴۹ میلیون تن رسید که علت آن عمدتا به برداشت سایز بزرگتر در چین، ویتنام و هند گزارش شده است.

 

با وجود این بهبود، پاسخ دهندگان به تحقیق GOAL تخمین زدند که تولید دوباره در سال ۲۰۱۵ به دلیل برداشت های سایز کوچکتر در چین، تایلند، ویتنام و اندونزی کاهش یافته است. اگرچه انتظار می رود تایلند با نرخ رشد سالانه ۱۴٫۵ درصد بین ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ و رسیدن تولید به ۳۷۰٫۰۰۰ تن در سال ۲۰۱۸، روند بهبودی خود را ادامه دهد اما این هنوز تنها ۶۰ درصد از میزان تولید تایلند در سال ۲۰۱۲ قبل از شروع از EMS است. تا سال ۲۰۱۴ تایلند به عنوان دومین تولید کننده بزرگ در آسیا از اندونزی، ویتنام و هند پیشی گرفته بود. این روند انتظار می رود که تا سال ۲۰۱۸ با نرخ رشد سالانه به طور متوسط بین ۴ و ۷ درصد در این کشورها ادامه داشته باشد.

تولید ممکن است در سال ۲۰۱۸ به ۳٫۶۵ میلیون تن برسد، به شرطی که محور رشد در تایلند، اندونزی، ویتنام و هند قرار گیرد. چین به عنوان بزرگترین تولید کننده باقی خواهد ماند اما سهم آن نسبت به رشد منطقه معمولی تر خواهد بود.

در سال ۲۰۱۳ با بهبود ناموزون بیماری EMS در چین انتظار می رفت  که این کشور تولید ۱٫۲۷ میلیون تن داشته باشد اما خروجی نهایی به ۱٫۴۸ میلیون تن رسید که علت آن توسعه مناطق آبزی پروری در شمال این کشور عنوان گردید.

در نتیجه به نظر می رسد صنعت پرورش میگو آسیا پس از کاهش تولید قابل توجهی که در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ در اثر EMS داشت، در مسیر بهبود باشد.  تولید ۳٫۶۵ میلیون تن در سال ۲۰۱۸ ممکن خواهد بود  با  این فرض که هیچ بیماری عمده ای در منطقه در چند سال آینده رویت نگردد.

آمریکای لاتین

شکل ۳ تخمین برای کشورهای عمده تولید در امریکا لاتین را ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۳ علاوه بر کشورهای آسیایی، مکزیک نیز به شدت در اثر بیماری EMS  درگیرگردید: پاسخ دهندگان به این گزارش کاهش ۴۸ درصد در تولید،یعنی تنزل تولید از ۱۰۰٫۰۰۰ تن در ۲۰۱۲ به ۵۲۰۰۰ تن در سال  2013 را اعلام کردند. بهبود قابل ملاحظه ای در تولیدات سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ مشاهده شد و تولید تا حدودی به سطح قبل از بحران نزدیک شد. تا سال ۲۰۱۸ رشد، حدود ۳ درصد در سال ادامه خواهد داشت، تا تولید مکزیک به نزدیک به ۱۱۰،۰۰۰ تن برسد. با این وجود، این مهم در حالی رخ می دهد که  در سال ۲۰۰۸، ۱۳۰٫۰۰۰ تن میگو در مکزیک برداشت شده بود.

 

اکوادور بیشترین رشد را در منطقه آمریکای لاتینخواهد داشت، که تولید آن در سال  2018 به حدود ۳۸۵٫۰۰۰ تن می رسد. اکوادور در پاسخ به کاهش صادرات از کشورهای شرق آسیا به طور متمرکز بازارهای اروپایی و آسیایی را هدف قرار داده است. همچنین از برزیل و ونزوئلا انتظار می رود تا سال ۲۰۱۸  افزایش تولید داشته باشند و به ترتیب به ۸۱،۰۰۰ و ۳۰،۰۰۰ تن نزدیک شوند.

در منطقه تنها از چهار کشور اکوادور، مکزیک، برزیل و ونزوئلا انتظار می رود که سطح تولید منطقه را از ۶۴۶٫۰۰۰ تن در سال ۲۰۱۵ به ۷۱۱۰۰۰ تن در سال   2018 برسانند. انتظار می رود تولید در سایر کشورهای آمریکای لاتین طی سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ از ۱۰۹،۰۰۰ تن به ۱۰۵،۰۰۰ تن کاهش یابد. دلایل این کاهش متنوع هستند که شامل بروز آثار بیماری ها و نیز کاهش ظرفیت برای گسترش مناطق پرورشی می باشد.

 

 

روند تغییرات در شکل عرضه میگو

در این نظر سنجی غیر از جمع آوری اطلاعات تولید، در مورد سایز و فرم تولید و عرضه محصول نیز سوال شد. در آسیا روند قابل توجه اخیر، افزایش تولید میگوی سبز یا خام نسبت به فرم محصول دیگر مانند پخته شده و سوخاری است. در حالی که در نظرسنجی سال  ،۲۰۰۸ میگوی سبز با سر و یا بدون سرتنها ۲۵ درصد از تولید را تشکیل می داد اما در این نظرسنجی اخیر به ۴۲ درصد افزایش یافته است. این تغییرات اهمیت رو به رشد بازار داخلی چین، را نشان می دهد چرا که میگوی سبز بیش از دیگر اشکال فراوری شده دارای اولویت می باشد.

 

محور تولید در آمریکای لاتین همچنان به سمت میگوی سبز می باشد. میگوی با سر نسبت به میگوی بی سر به محصول غالب تبدیل شده است و ۵۶ درصد از تولید در سال  2015 را به خود اختصاص داده در حالی که در سال ۲۰۰۷، تنها ۴۰ درصد میگو بصورت با سر عرضه می شده است. افزایش ارسال محموله میگوی اکوادور به بازارهای اروپا و آسیا یک عامل مهم در توسعه این روند به شمار می رود.

پاسخ دهندگان به نظر سنجی در آسیا حرکت به سوی تولید سایز کوچکتر (از ۶۰-۵۱ کوچکتر) راگزارش کرده اند. سهم سایز های کوچک از ۲۷ درصد به ۴۲ درصد بین سال های ۲۰۱۰ تا  2015 رسیده است. به نظر می رسد افزایش گرایش به تولید میگوی کوچکتر به علت حاشیه سود بالاتر برداشت در سایزهای کوچک، از هر استخر باشد. برداشت زود هنگام ناشی از پیشگیری بیماری EMS و سایر عوامل دیگر نیز می تواند مطرح باشد.

البته میگوی سوخاری نیز به عنوان یک محصول با ارزش افزوده بسیار مهم در سراسر جهان شناخته شده است.

 

اثرات بیماری

پاسخ دهندگانی که از آسیا در این نظر سنجی شرکت کرده بودند، بار دیگر بیماری را  به عنوان چالش اول صنعت معرفی کردند. دیگر مسائل مربوط به مشکلاتی نظیر" کیفیت" و "در دسترس بودن و "دسترسی به مولدین عاری از بیماری" به عنوان نگرانی های عمده در موقعیت دوم و چهارم قرار گرفتند. "هزینه های خوراک" در رتبه بعدی  مهم ترین مسئله در آسیا عنوان گردید.

در امریکا لاتین، "بیماری" در میان سه موضوع مهم مؤثر بر صنعت در نظر گرفته شد. با این حال، پاسخ دهندگان "هزینه های خوراک و" قیمت بازار" را از سایر موضوعات مهم اعلام نمودند.

بیماری ها به طور  قابل ملاحظه ای در طول نه سال گذشته بر برداشت تاثیر گذار بوده است و در بررسی سال ۲۰۰۷، نشان می دهد که"بیماری" در میان سه چالش مهم برای هر دو تولید کنندگان آسیایی یا آمریکای لاتین قرار دارد، و سایر موارد همچون هزینه خوراک، قیمت های بازار و موانع تجاری چندان نگران  کننده نبوده است. مسائل بیماری به مشکل اول پرورش دهندگان در سال های اخیر به ویژه در آسیا با توجه به تاثیر قوی EMS تبدیل شده است.

اکثر پاسخ دهندگان آسیایی و آمریکای لاتین انتظار دارند شرایط اقتصاد جهانی بهبود و یا در سال ۲۰۱۷ پایدار باقی بماند و اکثر آنها همچنین انتظار دارند بازار جهانی میگو در سال ۲۰۱۷ تقویت گردد.