مروری بر صنعت میگو در سال 2024 براساس دیدگاه های رابینز مک اینتاش
20 December 2024رابینز مک اینتاش به سالی می اندیشد که شاهد چالش های مداوم برای صادرکنندگان میگو، افزایش بیماری های باکتریایی … و تجربه گرفتار شدن در قیام دانشجویی بود که دولت ( بنگلادش) را سرنگون کرد بود.
رابینز مکاینتاش با توجه به فعالیتهایش در طیف وسیعی از کشورهای گرمسیری، با تجارت در میان نوسانات سیاسی غریبه نیست. بنابراین در سالی که تنشهای سیاسی بهویژه در سرتاسر جهان بالا بوده است ، شاید تعجب آور نباشد که درست مدت کوتاهی پس از به اشتراک گذاشتن سخنرانی خود در یک پلتفرم مشترک در سکوی نمایشگاه بین المللی آبزی پروری و غذاهای دریایی بنگلادش ، تحولات سیاسی – که با سرنگونی شیخ حسینه، نخستوزیر بنگلادش از سوی دانشجویان شروع شد- شخصاً او را تحت تأثیر قرار دهد.
«من برای آخرین سخنرانی نخست وزیر قبل از فرار او با او بودم. او در حال راه اندازی یک ابتکار جدید برای تبدیل آبزی پروری میگو به محرک اصلی رشد اقتصادی بنگلادش بود». به مک اینتاش توصیه شد که کشور را ترک کند، و او به درستی این کار را انجام داد.
اخیراً، وقایع در ونزوئلا توجه او را به خود جلب کرد، زمانی که خانواده رینکن که گروه Grupo Lamar بزرگترین تولیدکننده میگو این کشور را اداره می کند، متهم به تلاش برای سرنگونی دولت ونزوئلا شدند.
به گفته مکاینتاش، رینکنها یکی از آیندهنگرترین فعالان صنعت میگو در آمریکای جنوبی بودند که برای آزمایش ایدههای جدید مانند استفاده از P.vannamei با استفاده از مولد SPF و حتی ایدههای کشت SPF مونودون اقدام کرده بود و او امیدوار بود که ونزوئلا بتواند به مشتری اصلی Homegrown Shrimp USA – شرکتی که با CP در فلوریدا تأسیس کرد – تبدیل شود و همچنان صادرکننده مهمی باشد، اما اکنون بسیار کمتر خوشبین است.
او همچنین رویدادهای ونزوئلا را اثراتی فراتر از اثر مولدین در بازار میگو میداند. مزارع لامار حدود 60.000 تن در سال تولید می کرد. اگر این میگوها در سال 2025 تولید نشوند کشورهای دیگری مانند اکوادور بازارهای موجود در اروپا و ایالات متحده را که قبلاً توسط ونزوئلا تأمین می شد پر خواهند کرد.
آیا سقوط میگو قابل برگشت است؟
رکود مداوم در تقاضای جهانی میگو به خوبی برای همه شناخته شده است ، اما مک اینتاش دیدگاه های مفیدی را اضافه می کند. به نظر می رسد تنها افرادی که میگو بیشتری می خورند اروپایی ها هستند – جایی که واردات سال به سال حدود 10 درصد افزایش یافته است. واردات چین 12 یا 14 درصد و آمریکا 3 تا 4 درصد کاهش یافته است. وقتی به اعداد چینی نگاه میکنید، آزاردهنده است زیرا چین رهبر بازار میگوی جهان بود.
در حالی که او مشتاق بهبود تقاضا است، مکاینتاش نسبت به برنامههای اخیر شورای جهانی میگو برای بهبود بازاریابی میگو در ایالات متحده، که برخی معتقدند میتواند موفقیت بازاریابی آووکادو را تقلید کند، تردید دارد.
«ده سال پیش آمریکایی ها چیزی درباره آووکادو نمی دانستند، بنابراین می توانید یک کمپین بازاریابی برای آموزش آووکادو به آنها داشته باشید. اما آمریکایی ها با میگو به خصوص در ساحل بزرگ شدند. ما می دانیم که میگو خوشمزه است اما در عین حال می دانیم که گران است بنابراین هر روز مانند مرغ میگو نمی خوریم. من این ایده را قبول ندارم که با توجه به محدودیتهای مصرفکننده آمریکایی، میتوانید مردم را متقاعد کنید که برای مصرف میگو هزینه بیشتری بپردازند و مقدار بیشتری از آن بخرند. من همیشه بر این باور بودهام که راه رو به جلو افزایش کارایی و کاهش هزینهها است.»
خانم حسینه آرزو داشت صادرات آبزی پروری کشور را به 5 میلیارد دلار در سال برساند – هدفی که مک اینتاش فکر می کند غیر واقعی است © Robins McIntosh
یکی از روند مثبتی که مک اینتاش متوجه آن شده است، رشد مصرف داخلی میگو در طیف وسیعی از کشورهای تولیدکننده از جمله تایلند است، جایی که او بیشتر وقت خود را صرف کار با CP می کند.
از 280.000 تن میگوی تولید شده در تایلند، بازارهای محلی حدود 100.000 تن را مصرف می کنند که مقدار قابل توجهی است و این نسبت سال به سال در حال افزایش است. او به این موضوع اشاره می کند:«فکر می کنم این را در بسیاری از کشورهای آسیای جنوب شرقی، از جمله ویتنام و اندونزی مشاهده می کنید. آنجایی که هزینه های تولید میگو کم می شود، اقتصادها توسعه می یابد و بازار بهتری برای پرورش دهندگانی است که حمایت های قابل توجهی دریافت می کنند. که گاهی اوقات فیمت سر مزرعه تا 25 درصد بیش از صادرات می رسد.»
در مناطق دیگر نیز چنین داستانی وجود دارد
«اگر به چین نگاه کنید، جاهایی که محصول تماما به صورت محلی فروش می رود قیمت سر مزرعه بسیار بالاتر از هر جای دیگری است. و به همین ترتیب، بازار محلی میگوهای مکزیکی، برزیلی و استرالیایی بسیار بالاتر از بازار صادراتی است.» او افزود:
«رقابت در بازار صادراتی سخت است – شما در حال رقابت با اکوادور و هند هستید. بازارهای محلی آنچنان بدقول نیستند. بنابراین اینجاست که اکوادور یک نقطه ضعف دارد و هند تا حدودی دارای یک نقطه ضعف است. آنها بازار محلی ندارند بنابراین مجبور به صادرات هستند. هند در مورد ایجاد یک بازار داخلی بیشتر صحبت می کند، اما زمانی که شما یک میلیون تن تولید می کنید، اساسا یک صادر کننده خواهید بود، به خصوص اگر به میزان سرمایه گذاری که صادرات و تجهیز کارخانه های فرآوری در هند نگاه کنید. ».
تعرفه های ترامپ
بسیاری از بخش های وارداتی – به ویژه واردکنندگان غذاهای دریایی ایالات متحده – نگرانی های خود را در مورد برنامه های رئیس جمهور منتخب ایالات متحده برای افزایش چشمگیر تعرفه های تجاری ابراز کرده اند. در حالی که مکاینتاش چندان نگران تأثیر واقعی بر تولیدکنندگان و صادرکنندگان میگو نیست، مفهوم تعرفهها به وضوح برای او آزاردهنده است.
او می پرسد” :مردم می گویند که شما باید از صنعت ایالات متحده محافظت کنید، اما این یک بیانیه مضحک است. از چه صنعتی محافظت می کنید؟ میگوی خانگی و 100 تنی ما؟ یا زیر 1000 تن تولید شده توسط مزارع در ایالات متحده آمریکا؟ یا صنعت ماهیگیری میگو که در مجموع حدود 50.000 تن برای بازاری بیش از یک میلیون تن تولید می کند؟”
میگوی خارجی در واقع بیشتر به نفع اقتصاد ایالات متحده است تا کشوری که آن میگو در آن کشور تولید شده است. شما این را در نظر بگیرید که تمام وسایل حمل و نقل، سردخانه، خرده فروشان، رستوران ها و تمام چرخه اقتصادی که از میگوهای وارداتی به گردش می افتد بسیار زیاد است و قرار نیست میگوی داخلی جایگزین آن شود. شما هزاران و هزاران شغل دارید که با میگوی وارداتی مرتبط است. او می افزاید: آنها دشمن نیستند.
افزایش بیماری
مکاینتاش بهویژه نگران افزایش بیماریهای باکتریایی است که پرورش دهندگان میگو در تمام مناطق جغرافیایی با آن مواجه هستند.
ما در حماسه ای از مسائل مهم باکتریایی و باکتری های جدید و خطرناک تر، مانند Photobacterium damselae، سویه های جدید Vibrio parahemolyicus که در بیماری مدفوع سفید و بیماری پست لارو شیشه ای شایع در چین و ویتنام نقش دارند مواجه هستیم.
مسائل باکتریایی عامل اصلی تخریب شرایط استخر و افزایش هزینه های تولید است. این مسائل منجر به مرگ و میر بیشتر در مزارع و بروز مشکلات جدی تنوع سایز می شود.
او احساس میکند که کشاورزان در گرفتاری ها غرق شدهاند و هیچ راهنمایی واقعی در مورد نحوه برخورد با این مسائل – که با مشکلات ویروسی دهههای 1990 و اواسط دهه 2000 بسیار متفاوت است- ندارند.
او اشاره می کند « اگر از مزرعه داران آسیایی بپرسید که بزرگترین مشکل آنها چیست، احتمالاً به شما می گویند سندرم مدفوع سفید، که ترکیبی از EHP و Vibrio parahaemolyticus است. در حال حاضر، Vibrio parahaemolyticus بدون EHP چندان بد نیست. و EHP بدون Vibrio parahaemolyticus چندان بد نیست. اما شما این دو را کنار هم گذاشتید و یک فاجعه خواهید داشت.»
اما هیچ کس واقعاً تشخیص خاصی برای Vibrio parahaemolyticus که در بیماری مدفوع سفید دخیل است و در نتیجه میتواند توسط لاروها به مزارع گسترش یابد، ندارد. هنگامی که مشکلات باکتریایی در هچری ها ایجاد می شود، بیماری خیلی سریع ظاهر می شود. او اضافه میکند که باید تلاشهای بیشتری برای رفع ریشهای مشکل و نه فقط علائم انجام شود.
مکاینتاش استدلال میکند که پرورش دهندگان بیشتر به «ترفندها» علاقهمند هستند تا توجه به کارهای سخت مدیریت مزرعه و این نیز باعث کاهش حاشیه سود آنها میشود.
در آسیا، اکثر کشاورزان وقتی در مورد راه حل صحبت می کنند به معرفی مولد ژنتیکی قوی تر برای کنترل بیماری مدفوع سفید و مسائل باکتریایی توجه دارند در حالی که استحکام به نرخ رشد بازمی گردد.»
او میافزاید: «شاید حقیقتی در «رشد سریع، مرگ سریع» وجود داشته باشد و بسیاری از پرورش دهندگان تایلندی، هندی و اندونزیایی به سراغ برندهایی از مولد رفتهاند که رشد ژنتیکی آنها کندتر است، اما از آنجا که رشد آنها کندتر است، هزینهها افزایش مییابد.
مک اینتاش مشتاق است که نرخ رشد و بقا را از هم جدا کند و معتقد است که می توان این کار را انجام داد.
“فرصت بزرگی برای کشف چگونگی قوی کردن میگوهای در حال رشد سریع وجود دارد. من حدس میزنم که احتمالاً اکنون بسیاری از تلاشهای من در این است و تلاش میکنم بفهمم چگونه نرخ رشد و بازماندگی را جدا کنم. بنابراین شما می توانید میگوهایی با رشد سریع داشته باشید که از بیماری مدفوع سفید و از برخی از این ویبریوها زنده می مانند.
مک اینتاش همچنین اشاره می کند که ژنتیک تنها راه ایجاد میگوی سالم نیست.
«تغذیه میگو باید به استواری آن کمک کند. آزمایشهای تغذیهای در یک محیط بدون چالش انجام میشود ولی محیطهای امروزی چالش برانگیز هستند – با دماهای بالاتر، سطوح بالای مواد مغذی، و در نتیجه سطوح بالاتری از باکتریهای ویبریو- تغذیه می تواند آنچه را که به عنوان استحکام یا پایداری و استواری تعریف می شود تغییر دهد و آزمایشات تغذیه ای بیشتری باید در محیط های چالش برانگیز انجام شود»
مک اینتاش تغییرات آب و هوایی را کاتالیزور اصلی افزایش بیماری های باکتریایی می داند
ما نمی توانیم گرمایش جهانی را متوقف کنیم، به همین دلیل است که باکتری ها اکنون بسیار کشنده هستند. دمای استخرها بالا رفته چون دمای هوا بالا رفته است. ما در حال مواجهه با انواع اختلالات در محیط هستیم که محرک Vibrio و سایر باکتری ها هستند. این اکنون کار را بسیار بسیار دشوار می کند و تلاش برای استفاده از کلر فقط آن را بدتر می کند زیرا در این صورت از شر باکتری های خوب خلاص می شوید.
با این حال او همچنین استفاده بیش از حد از مواد غذایی با پروتئین بالا را که منجر به سطوح بالاتر نیتروژن در استخرها می شود را در تشدید مخاطرات مؤثر می داند.
وی تاکید می کند: «پروتئین هم ماده مغذی برای میگو و هم سمی برای محیط استخر است.»
نکته مثبت تر، این واقعیت است که در هر کشور پرورش دهندگانی وجود دارند که از مسائل بد و مخاطرات به خوبی اجتناب کرده اند. با این حال ناراحتی مکاینتاش این است که این نمونههای موفق بهطور گسترده دنبال نمیشوند. او می گوید:
«من می توانم به تایلند بروم و کشاورزانی را پیدا کنم که مانند اکوادور با هزینه کم میگو پرورش می دهند. من می توانم همین کار را در هند انجام دهم. هر کشوری مزرعه داران بزرگ موفقی دارد، اما 80 تا 90 درصد مزارع مشکل دارند و همین ها هستند که داستان را تعریف می کنند.»
نگاه به جلو
مکاینتاش علیرغم ناراحتی شدیدش، به هیچ وجه از صنعت میگو ناامید نیست، اما دوگانگی بین صادرکنندگان بزرگ و بقیه جهان را شدیدتر میبیند. او می گوید:
“من فکر می کنم چشم انداز برای اکوادور بسیار روشن است. من فکر میکنم هند مشکلاتی دارد که خودشان ایجاد کردهاند، اما به اندازهای بزرگ و ثروتمند هستند که در پایان به سرانجام خواهند رسید. اکوادور، هندوستان و اندونزی در حال فراخوانی [صادرات] هستند. ویتنام تعادل خوبی بین میگوی ببری سفید و سیاه با فراوری و ارزش افزوده پیشرفته ایجاد کرده است، اما تایلند و سایرین عمدتاً بر بازارهای محلی خود و ارائه محصولات میگو با ارزش افزوده بالا برای صادرات متمرکز خواهند بود.”
